Ogromna liczba kaza\u0144 i lekcji szk\u00f3\u0142ki niedzielnej zosta\u0142a po\u015bwi\u0119cona historii J\u00f3zefa i jego cierpieniu w Egipcie. Wszystko zacz\u0119\u0142o si\u0119 od jego b\u0142yskawicznego awansu na stanowisko zarz\u0105dcy domu Potyfara, wysokiego urz\u0119dnika odpowiedzialnego za stra\u017c faraona. Nast\u0119pnie nast\u0105pi\u0142 dramatyczny upadek z tej wysokiej pozycji wskutek fa\u0142szywego oskar\u017cenia o pr\u00f3b\u0119 gwa\u0142tu, wysuni\u0119tego przez \u017con\u0119 jego egipskiego pana. M\u0105\u017c wierzy swojej \u017conie, a przynajmniej sprawia takie wra\u017cenie. J\u00f3zef trafia do wi\u0119zienia.<\/p>\n
Ka\u017cdy kaznodzieja i nauczyciel Biblii s\u0142usznie podkre\u015bla to, co tekst wyra\u017anie ukazuje: Pan by\u0142 z J\u00f3zefem na ka\u017cdym etapie jego pr\u00f3by. To bez w\u0105tpienia prawda. Nigdy jednak nie s\u0142ysza\u0142em wyja\u015bnienia, dlaczego<\/strong> tak by\u0142o. Dlaczego Pan by\u0142 z J\u00f3zefem? Dlaczego wszystko, czego si\u0119 podejmowa\u0142, przynosi\u0142o powodzenie? Dlaczego ludzie tak szybko obdarzali go zaufaniem? I dlaczego ca\u0142y ten sukces oraz tak niezwyk\u0142a moc Bo\u017cej obecno\u015bci nie zapewni\u0142y mu spokojniejszego i szcz\u0119\u015bliwszego \u017cycia?<\/p>\n Trzydziesty dziewi\u0105ty rozdzia\u0142 Ksi\u0119gi Rodzaju zosta\u0142 zbudowany w spos\u00f3b niezwykle przemy\u015blany. Tworz\u0105 go dwie wyra\u017anie odpowiadaj\u0105ce sobie cz\u0119\u015bci: opis powodzenia J\u00f3zefa w domu Potyfara oraz opis jego powodzenia w wi\u0119zieniu. Autor natchniony a\u017c czterokrotnie powtarza, \u017ce \u201ePAN by\u0142 z J\u00f3zefem\u201d<\/strong> (Rdz 39,2.3.21.23). Taka powtarzalno\u015b\u0107 jest czym\u015b bardzo nietypowym. Nie jest przypadkiem, \u017ce narrator u\u017cywa tego samego sformu\u0142owania cztery razy. Chce w ten spos\u00f3b skierowa\u0107 uwag\u0119 czytelnika na jeden zasadniczy klucz interpretacyjny ca\u0142ej historii J\u00f3zefa: przymierzow\u0105 obecno\u015b\u0107 Boga w \u017cyciu dzieci Izraela<\/strong>.<\/p>\n Dom Potyfara:\u00a0<\/strong><\/p>\n PAN by\u0142 z J\u00f3zefem i sprawia\u0142, \u017ce wszystko mu si\u0119 udawa\u0142o (Rdz 39,2). Potyfar dostrzeg\u0142, \u017ce PAN jest z nim i \u017ce sprawia powodzenie we wszystkim, czego si\u0119 podejmowa\u0142 (Rdz 39,3). Powierzy\u0142 wi\u0119c J\u00f3zefowi zarz\u0105d ca\u0142ego swojego domu (Rdz 39,4). Z powodu J\u00f3zefa b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo PANA spocz\u0119\u0142o na wszystkim, co nale\u017ca\u0142o do Potyfara (Rdz 39,5).<\/p>\n J\u00f3zef dochowuje wierno\u015bci przymierzu:\u00a0<\/strong><\/p>\n Od chwili, gdy \u017cona Potyfara zwr\u00f3ci\u0142a uwag\u0119 na niezwyk\u0142\u0105 urod\u0119 J\u00f3zefa (Rdz 39,6), wielokrotnie usi\u0142owa\u0142a go uwie\u015b\u0107 (Rdz 39,7\u201310). J\u00f3zef stanowczo odmawia\u0142, pozostaj\u0105c wierny zar\u00f3wno Bogu, jak i swojemu panu (Rdz 39,8\u20139). Gdy uciek\u0142 przed jej zalotami (Rdz 39,11\u201312), oskar\u017cy\u0142a go fa\u0142szywie o pr\u00f3b\u0119 napa\u015bci (Rdz 39,13\u201318). Potyfar uwierzy\u0142 jej oskar\u017ceniu, wpad\u0142 w gniew i mimo niewinno\u015bci J\u00f3zefa wtr\u0105ci\u0142 go do wi\u0119zienia (Rdz 39,19\u201320).<\/p>\n Odmowa J\u00f3zefa wobec \u017cony Potyfara by\u0142a czym\u015b znacznie wi\u0119cej ni\u017c jedynie przejawem osobistej uczciwo\u015bci. By\u0142 to akt wierno\u015bci przymierzu<\/strong>. Jego s\u0142owa: \u201eJak\u017ce wi\u0119c m\u00f3g\u0142bym dopu\u015bci\u0107 si\u0119 tak wielkiego z\u0142a i zgrzeszy\u0107 przeciw Bogu?\u201d (Rdz 39,9) pokazuj\u0105, \u017ce cudzo\u0142\u00f3stwo postrzega\u0142 nie tylko jako zdrad\u0119 wobec swojego pana, lecz przede wszystkim jako ci\u0119\u017cki grzech przeciwko Bogu przymierza.<\/p>\n W samym centrum rozdzia\u0142u stoi niezachwiana wierno\u015b\u0107 J\u00f3zefa wobec Boga i Jego przymierza. Kompozycja literacka nie jest przypadkowa, autor umieszcza wierno\u015b\u0107 J\u00f3zefa w centrum, otaczaj\u0105c j\u0105 z obu stron opisem Boga, kt\u00f3ry pozostaje wierny swojemu przymierzu.<\/p>\n Wi\u0119zienie:<\/strong><\/p>\n PAN by\u0142 z J\u00f3zefem i okaza\u0142 mu \u0142ask\u0119 w oczach naczelnika wi\u0119zienia (Rdz 39,21). Naczelnik powierzy\u0142 mu nadz\u00f3r nad wszystkimi wi\u0119\u017aniami (Rdz 39,22). Obecno\u015b\u0107 PANA sprawi\u0142a, \u017ce naczelnik obdarzy\u0142 J\u00f3zefa pe\u0142nym zaufaniem. PAN dawa\u0142 powodzenie we wszystkim, czego J\u00f3zef si\u0119 podejmowa\u0142 (Rdz 39,23).<\/p>\n Rozdzia\u0142 rozpoczyna si\u0119 opisem Bo\u017cej wierno\u015bci przymierzu wobec J\u00f3zefa, osi\u0105ga sw\u00f3j punkt kulminacyjny w wierno\u015bci J\u00f3zefa wobec Boga, a nast\u0119pnie ko\u0144czy si\u0119 ponownie ukazaniem Bo\u017cej wierno\u015bci przymierzu.<\/p>\n J\u00f3zef jako prawdziwy syn Abrahama, Izaaka i Jakuba<\/strong><\/p>\n W tym rozdziale widzimy dzia\u0142anie obu stron przymierza. J\u00f3zef okazuje si\u0119 ca\u0142kowicie wierny Panu, a jego wierno\u015b\u0107 przejawia si\u0119 r\u00f3wnie\u017c w lojalno\u015bci wobec Potyfara; dzie\u0144 po dniu odrzuca on zaloty \u017cony swojego pana. Jednocze\u015bnie widzimy, \u017ce r\u00f3wnie\u017c PAN pozostaje wierny swoim zobowi\u0105zaniom wynikaj\u0105cym z przymierza i dochowuje obietnic danych ojcu, dziadkowi i pradziadkowi J\u00f3zefa.<\/p>\n Abraham<\/strong><\/p>\n Pradziadkowi J\u00f3zefa, Abrahamowi, PAN powiedzia\u0142 niegdy\u015b:<\/p>\n \u201eUczyni\u0119 bowiem z ciebie wielki nar\u00f3d, Ju\u017c tutaj znajdujemy wyra\u017an\u0105 obietnic\u0119, \u017ce przez rodzin\u0119 Abrahama b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo stanie si\u0119 udzia\u0142em wszystkich narod\u00f3w ziemi. Cho\u0107 j\u0119zyk tego fragmentu nie rozwija jeszcze tej my\u015bli w pe\u0142ni, motyw b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa jest od samego pocz\u0105tku wpisany w przymierze zawarte z Abrahamem (\u201erozs\u0142awi\u0119 twoje imi\u0119\u201d). P\u00f3\u017aniej sam Abimelek stwierdza: \u201eB\u00f3g jest z tob\u0105 we wszystkim, co czynisz\u201d<\/strong> (Rdz 21,22). Abraham staje si\u0119 cz\u0142owiekiem niezwykle zamo\u017cnym, a jego s\u0142uga daje takie \u015bwiadectwo:<\/p>\n \u201ePAN bardzo pob\u0142ogos\u0142awi\u0142 memu panu.\u201d (Rdz 24,35)<\/p>\n<\/blockquote>\n Izaak<\/strong><\/p>\n Te same obietnice PAN powt\u00f3rzy\u0142 synowi Abrahama, Izaakowi. Czytamy: \u201eZamieszkaj w tym kraju, a Ja b\u0119d\u0119 z tob\u0105 i b\u0119d\u0119 ci b\u0142ogos\u0142awi\u0142.\u201d (Rdz 26,3)<\/p>\n oraz: \u201eJa jestem Bogiem twego ojca Abrahama. Nie b\u00f3j si\u0119, bo Ja jestem z tob\u0105.\u201d (Rdz 26,24)<\/p>\n Izaak zasia\u0142, zebra\u0142 plon stokrotny, poniewa\u017c PAN mu b\u0142ogos\u0142awi\u0142<\/strong>. Stawa\u0142 si\u0119 coraz bogatszy, a\u017c osi\u0105gn\u0105\u0142 wielkie bogactwo (Rdz 26,12\u201313). Nawet Filistyni musieli przyzna\u0107: \u201eWyra\u017anie widzimy, \u017ce PAN jest z tob\u0105.\u201d (Rdz 26,28)<\/p>\n Jego powodzenie by\u0142o tak oczywiste, \u017ce nawet ludzie spoza ludu Bo\u017cego rozpoznawali jego prawdziwe \u017ar\u00f3d\u0142o, dzia\u0142anie samego Boga.<\/p>\n Jakub<\/strong><\/p>\n Motyw Bo\u017cej obecno\u015bci jest jeszcze wyra\u017aniejszy w relacji Boga z Jakubem. To w\u0142a\u015bnie do Jakuba B\u00f3g m\u00f3wi: \u201eOto Ja jestem z tob\u0105 i b\u0119d\u0119 ci\u0119 strzeg\u0142, dok\u0105dkolwiek p\u00f3jdziesz\u201d (Rdz 28,15).<\/p>\n A p\u00f3\u017aniej: \u201eWr\u00f3\u0107 do ziemi swoich ojc\u00f3w i do swojej rodziny, a Ja b\u0119d\u0119 z tob\u0105\u201d (Rdz 31,3).<\/p>\n Sam Jakub wyznaje: \u201eB\u00f3g mojego ojca by\u0142 ze mn\u0105\u201d (Rdz 31,5).<\/p>\n Nawet gdy Jakub schodzi do Egiptu, B\u00f3g ponownie zapewnia go: \u201eNie b\u00f3j si\u0119… Ja zejd\u0119 z tob\u0105 do Egiptu\u201d (Rdz 46,3\u20134).<\/p>\n Tak\u017ce Laban przyznaje, \u017ce PAN b\u0142ogos\u0142awi\u0142 mu w\u0142a\u015bnie ze wzgl\u0119du na Jakuba (Rdz 30,27\u201330).<\/p>\n J\u00f3zef \u2013 ten sam wzorzec przymierza<\/strong><\/p>\n Na tym tle przes\u0142anie 39. rozdzia\u0142u Ksi\u0119gi Rodzaju staje si\u0119 ca\u0142kowicie jasne. J\u00f3zef jest prawdziwym synem Izraela, dziedzicem obietnic danych Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi. Obietnice, kt\u00f3re B\u00f3g z\u0142o\u017cy\u0142 jego przodkom, urzeczywistniaj\u0105 si\u0119 teraz w jego w\u0142asnym \u017cyciu. Przed naszymi oczami powtarza si\u0119 ten sam Bo\u017cy schemat dzia\u0142ania.<\/p>\n Powracaj\u0105ce czterokrotnie stwierdzenie, \u017ce \u201ePAN by\u0142 z J\u00f3zefem\u201d (Rdz 39,2.3.21.23), \u015bwiadomie nawi\u0105zuje do wcze\u015bniejszych Bo\u017cych obietnic skierowanych do Izaaka i Jakuba: \u201eJa b\u0119d\u0119 z tob\u0105\u201d (Rdz 26,3.24; 28,15; 31,3). Podobnie powodzenie, kt\u00f3rego PAN udziela J\u00f3zefowi we wszystkim, czego si\u0119 podejmuje (Rdz 39,3.23), odzwierciedla to samo b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo obiecane w przymierzu, kt\u00f3re towarzyszy\u0142o \u017cyciu Abrahama (Rdz 21,22; 24,35), Izaaka (Rdz 26,12\u201313) i Jakuba (Rdz 30,27\u201330; 31,7\u201312; 32,12).<\/p>\n Co wi\u0119cej, b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo, kt\u00f3re za spraw\u0105 J\u00f3zefa sp\u0142ywa na dom Potyfara (Rdz 39,5), stanowi wype\u0142nienie Bo\u017cej obietnicy, \u017ce przez Abrahama b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo otrzymaj\u0105 wszystkie narody ziemi (Rdz 12,2\u20133). Tak jak Abimelek odni\u00f3s\u0142 korzy\u015b\u0107 dzi\u0119ki Abrahamowi, a Laban dzi\u0119ki Jakubowi, tak ca\u0142y dom Potyfara do\u015bwiadcza Bo\u017cego b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa ze wzgl\u0119du na J\u00f3zefa.<\/p>\n Powodzenie J\u00f3zefa nie by\u0142o wi\u0119c odosobnionym cudem ani jedynie nagrod\u0105 za jego osobist\u0105 prawo\u015b\u0107. By\u0142o kolejnym ogniwem w historii Boga, kt\u00f3ry pozostaje wierny przymierzu zawartemu ze swoim ludem i prowadzi swoje obietnice z pokolenia na pokolenie.<\/p>\n Dlatego J\u00f3zef jest kim\u015b wi\u0119cej ni\u017c tylko moralnym wzorem godnym na\u015bladowania. Jest dziedzicem przymierza, przez kt\u00f3rego B\u00f3g nadal realizuje swoje obietnice, zapowiadaj\u0105c Tego, kt\u00f3ry mia\u0142 przyj\u015b\u0107, doskona\u0142ego Syna Przymierza, w kt\u00f3rym wszystkie te obietnice znajd\u0105 swoje ostateczne wype\u0142nienie.<\/p>\n Jezus \u2013 prawdziwy Izraelita<\/strong><\/p>\n Ten wzorzec przymierza osi\u0105ga swoje pe\u0142ne i ostateczne wype\u0142nienie w Jezusie Mesjaszu. Podobnie jak Abraham, Izaak, Jakub i J\u00f3zef, Jezus \u017cy\u0142 w doskona\u0142ej jedno\u015bci z Ojcem. \u201eTen, kt\u00f3ry Mnie pos\u0142a\u0142, jest ze Mn\u0105\u201d (J 8,29).<\/p>\n Podobnie jak J\u00f3zef, pozosta\u0142 wierny podczas pokus (Mt 4,1\u201311), zosta\u0142 fa\u0142szywie oskar\u017cony (Mt 26,59\u201361), cierpia\u0142, cho\u0107 by\u0142 niewinny (1 P 2,22\u201323), a przez swoje cierpienie sta\u0142 si\u0119 \u017ar\u00f3d\u0142em b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa dla wszystkich narod\u00f3w.<\/p>\n Jezus jednak nie tylko kontynuuje przymierze zawarte z Abrahamem. Doprowadza je do celu, kt\u00f3ry B\u00f3g zamierzy\u0142 od pocz\u0105tku. W Nim spe\u0142nia si\u0119 obietnica, \u017ce \u201eprzez ciebie b\u0119d\u0105 otrzymywa\u0142y b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo wszystkie narody ziemi\u201d<\/strong> (Rdz 12,3), poniewa\u017c wszystkim wierz\u0105cym zostaj\u0105 dane przebaczenie grzech\u00f3w, Bo\u017ca obecno\u015b\u0107 i \u017cycie wieczne (Ga 3,8.14.16.29).<\/p>\n Zako\u0144czenie<\/strong><\/p>\n Historia J\u00f3zefa zmienia nasze spojrzenie na Bo\u017ce b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo.\u00a0Obecno\u015b\u0107 PANA nie uchroni\u0142a J\u00f3zefa przed zdrad\u0105, niewol\u0105, fa\u0142szywym oskar\u017ceniem ani wi\u0119zieniem. Da\u0142a mu jednak pewno\u015b\u0107, \u017ce \u017cadne z tych do\u015bwiadcze\u0144 nie zdo\u0142a oddzieli\u0107 go od Boga, kt\u00f3ry pozostaje wierny swojemu przymierzu.\u00a0Pomy\u015blno\u015b\u0107 J\u00f3zefa nigdy nie by\u0142a mierzona wygodnym \u017cyciem ani samymi sukcesami. Jej prawdziw\u0105 miar\u0105 by\u0142a niezmienna rzeczywisto\u015b\u0107, \u017ce PAN by\u0142 z nim<\/strong> (Rdz 39,2.3.21.23).<\/p>\n Ten sam motyw przewija si\u0119 przez ca\u0142\u0105 Ksi\u0119g\u0119 Rodzaju. Abraham, Izaak i Jakub r\u00f3wnie\u017c do\u015bwiadczali cierpienia, niepewno\u015bci i strat, lecz B\u00f3g nigdy nie wycofa\u0142 si\u0119 z przymierza, kt\u00f3re z nimi zawar\u0142.\u00a0Izraelici, kt\u00f3rzy dopiero co opu\u015bcili Egipt, potrzebowali w\u0142a\u015bnie takiego zapewnienia, gdy patrzyli z l\u0119kiem w nieznan\u0105 przysz\u0142o\u015b\u0107. My potrzebujemy go nie mniej.<\/p>\n To nie nasze okoliczno\u015bci s\u0105 miar\u0105 Bo\u017cej wierno\u015bci. S\u0105 ni\u0105 Jego obietnice.<\/p>\n W Jezusie Mesjaszu, prawdziwym Izraelicie i Tym, kt\u00f3ry niesie na sobie ca\u0142e przymierze, widzimy ten Bo\u017cy plan doprowadzony do pe\u0142ni. Najpierw by\u0142 krzy\u017c, potem zmartwychwstanie. Najpierw cierpienie, potem chwa\u0142a.\u00a0Dlatego, gdy przychodzi nam przechodzi\u0107 przez ciemne doliny, nie musimy si\u0119 ba\u0107. B\u00f3g, kt\u00f3ry by\u0142 z J\u00f3zefem i wiernie prowadzi\u0142 go przez wszystkie do\u015bwiadczenia, jest r\u00f3wnie\u017c z nami. Jego obecno\u015b\u0107 jest naszym najwi\u0119kszym bogactwem, a Jego wierno\u015b\u0107 nasz\u0105 niezachwian\u0105 nadziej\u0105, a\u017c do dnia, gdy ka\u017cda Jego obietnica wype\u0142ni si\u0119 ca\u0142kowicie.<\/p>\n \u201eKt\u00f3\u017c nas mo\u017ce od\u0142\u0105czy\u0107 od mi\u0142o\u015bci Chrystusowej? Utrapienie, ucisk czy prze\u015bladowanie, g\u0142\u00f3d czy nago\u015b\u0107, niebezpiecze\u0144stwo czy miecz?… Ale we wszystkim tym odnosimy pe\u0142ne zwyci\u0119stwo dzi\u0119ki Temu, kt\u00f3ry nas umi\u0142owa\u0142\u201d (Rz 8,35\u201337).<\/p>\n<\/blockquote>\n J\u00f3zef zna\u0142 t\u0119 prawd\u0119 na d\u0142ugo przed tym, zanim Pawe\u0142 zapisa\u0142 te s\u0142owa w po\u0142owie I wieku.<\/p>\n PAN jest z tob\u0105. Nigdy o tym nie zapominaj.<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ogromna liczba kaza\u0144 i lekcji szk\u00f3\u0142ki niedzielnej zosta\u0142a po\u015bwi\u0119cona historii J\u00f3zefa i jego cierpieniu w Egipcie. Wszystko zacz\u0119\u0142o si\u0119 od jego b\u0142yskawicznego awansu na stanowisko zarz\u0105dcy domu Potyfara, wysokiego urz\u0119dnika odpowiedzialnego za stra\u017c faraona. Nast\u0119pnie nast\u0105pi\u0142 dramatyczny upadek z tej wysokiej pozycji wskutek fa\u0142szywego oskar\u017cenia o pr\u00f3b\u0119 gwa\u0142tu, wysuni\u0119tego przez \u017con\u0119 jego egipskiego pana. M\u0105\u017c […]<\/p>\n","protected":false},"author":350,"featured_media":21085,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"give_campaign_id":0,"footnotes":""},"categories":[315],"tags":[],"class_list":["post-21185","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-torah"],"yoast_head":"\n\n
\nb\u0119d\u0119 ci b\u0142ogos\u0142awi\u0142
\ni rozs\u0142awi\u0119 twoje imi\u0119.
\nStaniesz si\u0119 b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwem\u2026
\nPrzez ciebie b\u0119d\u0105 otrzymywa\u0142y b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo ludy ca\u0142ej ziemi.\u201d (Rdz 12,2\u20133)<\/p>\n<\/blockquote>\n\n
\n