Je\u015bli wi\u0119kszo\u015b\u0107 \u017byd\u00f3w nie uznaje Jezusa za Mesjasza, jak Jezus m\u00f3g\u0142 powiedzie\u0107: \u201eZbawienie bierze pocz\u0105tek od \u017byd\u00f3w\u201d (J 4,22)? Trudno\u015b\u0107 pojawia si\u0119 wtedy, gdy rozumiemy \u201ezbawienie\u201d wy\u0142\u0105cznie jako przyj\u0119cie Jezusa przez pojedynczego cz\u0142owieka. W ca\u0142ym Pi\u015bmie \u015awi\u0119tym zbawienie wi\u0105\u017ce si\u0119 przede wszystkim z dzia\u0142aniem Boga w historii, odnowieniem Jego ludu i Jego panowaniem. Jezus wskazuje na \u017ar\u00f3d\u0142o tego zbawczego dzie\u0142a, nie twierdz\u0105c przy tym, \u017ce ka\u017cdy \u017byd uznaje jego wype\u0142nienie. Nie chodzi wi\u0119c jedynie o to, jaki odsetek ludzi przyjmuje zbawienie, lecz o to, przez kogo B\u00f3g postanowi\u0142 wype\u0142ni\u0107 swoj\u0105 obietnic\u0119.<\/p>\n
Przy studni Jakuba Samarytanka pyta o dwa konkuruj\u0105ce ze sob\u0105 miejsca kultu: g\u00f3r\u0119 Garizim i Jerozolim\u0119 (J 4,20). Jezus odpowiada w kontek\u015bcie sporu mi\u0119dzy dwiema wsp\u00f3lnotami, z kt\u00f3rych ka\u017cda uwa\u017ca si\u0119 za dziedzica Izraela. Jego odpowied\u017a potwierdza, \u017ce Bo\u017cy plan zbawienia, stopniowo objawiany w historii, jest zakorzeniony w tradycji judejskiej. Zaraz potem Jezus zapowiada jednak oddawanie czci Bogu niezale\u017cnie od kt\u00f3rejkolwiek z tych g\u00f3r –\u00a0 w duchu i prawdzie (J 4,21\u201324). \u017bydowskie pochodzenie zbawienia nie ogranicza zatem jego zasi\u0119gu.<\/p>\n
Ksi\u0119ga Izajasza dostarcza nam niezwykle wa\u017cnego biblijnego kontekstu. Zwiastun og\u0142asza pok\u00f3j i zbawienie, a nast\u0119pnie wo\u0142a: \u201eTw\u00f3j B\u00f3g zacz\u0105\u0142 kr\u00f3lowa\u0107!\u201d (Iz 52,7). Hebrajskie s\u0142owo oznaczaj\u0105ce \u201ezbawienie\u201d lub \u201ewyzwolenie\u201d (